Home ‘Dankzij de muziek heb ik geleerd om mijzelf te zijn’

‘Dankzij de muziek heb ik geleerd om mijzelf te zijn’

De broers Van IJzerlooij over hun autisme en hun bijzondere relatie met muziek

De drie broers Ephraïm, Christoph en Immanuel van IJzerlooij doorliepen glansrijk het conservatorium en vielen in de prijzen tijdens belangrijke muziekconcours. Ook hebben ze alledrie een autisme-diagnose. Tijdens het NAR-symposium in Amsterdam treden zij op als het Van IJzerlooij-ensemble, samen met pianist en improvisatiecoach Robijn Tilanus. ‘Zie ik de kleuren van een schilderij, dan ontstaat er vanzelf muziek in mijn hoofd. Kleuren worden klanken’.

‘Als kind voelde de cello voor mij als een tweede moeder’

Ephraïm van IJzerlooij (37). Cellist, muziekleraar en dichter.

‘Muziek is voor mij de verbinding tussen mijzelf en de kosmos. Dat klinkt heel heftig, maar ik zal het uitleggen. Al van jongs af aan componeer ik ook zelf muziek waarbij ik vooral inspiratie haal uit de poëzie en de schilderkunst. Zie ik bijvoorbeeld de kleuren van een schilderij, dan ontstaat er vanzelf muziek in mijn hoofd. Op zo’n moment ervaar ik heel sterk die verbinding met de kosmos: als kleuren klanken worden.

Als kind begon ik eerst met de lier en de blokfluit. Maar toen ik als 8-jarige voor het eerst een cello zag op de muziekschool, met die mooie ronde vormen, was ik meteen verkocht. Het instrument voelde voor mij als een tweede moeder.

Muziek is voor mij het leven zelf – een leven zonder kan ik mij dan ook niet voorstellen. Dankzij de muziek heb ik geleerd om mijzelf te zijn en daardoor voel ik mij vrij. Vroeger vond ik grote groepen bijvoorbeeld heel spannend, maar dankzij mijn vele optredens heb ik daar mee om leren gaan. Ook kan ik dankzij de muziek mijn emoties goed verwerken, vooral tijdens het componeren.

Mijn autisme heeft mij waarschijnlijk wel geholpen om zo ver te komen in de muziek. Dankzij mijn autisme ben ik in staat om gedisciplineerd te oefenen en goed te focussen. Als ik iets wil, dan ga ik  altijd voor het beste resultaat.’

Klik hier voor de website van Ephraïm van IJzerlooij.

 

Spelen op een zelfgebouwde cello

Immanuel van IJzerlooij (33). Cellist en pianist.

Sinds 2012 spreekt Immanuel van IJzerlooij niet graag meer – hij wil dan ook liever niet worden geïnterviewd. Met zijn familie communiceert hij voornamelijk door middel van geschreven teksten. Wel leest Immanuel dagelijks het nieuws hardop voor vanaf zijn Ipad.

Tijdens het NAR-symposium zal Immanuel op zijn zelf gebouwde cello spelen. Hij begon op 16-jarige leeftijd aan het instrument, op de Vrije School in Zeist.

Klik hier voor de website van Immanuel van IJzerlooij

 

 

 

 

‘Met muziek houd ik mijzelf vrolijk’

Christoph van IJzerlooij (30). Altviolist en violist.

‘Muziek is voor mij dé manier om niet in een depressie terecht te komen, om mijzelf vrolijk te houden. Dat vind ik niet makkelijk, maar het lukt wél. Zonder muziek zou ik waarschijnlijk de hele dag in bed blijven liggen.

Voor mij hoort muziek heel erg bij het verleden. Ik houd vooral van klassieke muziek en daarin zijn namen uit het verleden toch altijd nog de baas, zoals Mozart of Beethoven. Dankzij hen boort het verleden voor mij dwars door het heden heen. Hoe dat precies zit, dat kan ik niet goed uitleggen. 

Het verleden maakt mij gelukkig. Als ik naar de toekomst kijk, dan voel ik mij heel onzeker. Ik ga ook heel vaak naar de bioscoop om films te zien over vroeger, zo’n drie keer per week. Als je weet hoe de dingen in het verleden verliepen, dan weet je óók wat je wel en niet moet doen om geen fouten te maken in het heden. Dat kan je dan ongeveer uitrekenen.

Ik begon met spelen toen ik 7 jaar oud was. Toen wist ik het al: ik moet muziek maken om mijzelf beter te voelen. Het begon met mijn vader die elke dag liedjes voor ons zong toen wij nog klein waren. Het waren de bekende liedjes, bijvoorbeeld uit Mozarts De Toverfluit, maar die zong hij wel héél erg mooi.

Dankzij de muziek kan ik mijzelf helemaal afschermen voor mensen die anders nadenken dan ik. En ook voor de dingen die ik niet fijn vind. Ik stap dan in een soort capsule. Mijn grote wens voor de toekomst is dat de muziek mij ook gaat helpen om mijzelf vrijer te voelen, om mezelf te kunnen zijn.’

 

Razendsnel naar je gevoel dankzij de ‘klankduik’

Robijn Tilanus (57), pianist, improvisatiecoach en bedenker van de ‘klankduik’.

Muziek is voor mij een belangrijke bron van levensvreugde. Muziek maakt me blij, brengt me in balans en geeft me vleugels. Elke dag weer. 

Ongeveer één keer per maand komt het Van IJzerlooij-ensemble bij mij voor een improvisatieles. Doel is vooral dat zij  beter contact leren maken met zichzelf, met hun diepste gevoel. Daardoor gaan zij niet alleen beter musiceren, maar leren zij ook om zichzelf te durven zijn.

Tijdens het NAR-symposium gaan wij een paar dingen doen die ook regelmatig tijdens de les aan bod komen, waarbij we zullen proberen om de zaal zoveel mogelijk te laten deelnemen. Neuropsycholoog en professor Erik Scherder zal steeds uitleggen wat er op dat moment precies in de hersenen gebeurt.

1. Contact maken

Wij gaan ‘klankduiken’ om dieper contact te maken met ons gevoel. Een klankduik is een korte improvisatie van ongeveer dertig seconden. Het is niet moeilijk, iedereen kan het leren. Het komt er op neer dat je één toon heel aandachtig  speelt. Daardoor komt er veel meer intensiteit en gevoel in je spel waardoor je de luisteraar écht raakt. Je kan technisch gezien nog zo perfect spelen, zonder die intensiteit is het niks.

Door middel van klankduiken kan je ook in contact komen met anderen. Als je bijvoorbeeld met meerdere mensen gaat musiceren, dan blijft iedereen vaak toch een beetje op zijn eigen eiland. Om dat te voorkomen, nemen we vooraf een gezamenlijke klankduik. Dan voelen we elkaar  in de klank en gaat het samenspelen daarna veel beter.

2. Emoties verkennen

Tijdens de les kiezen de leden van het Van IJzerlooij-ensemble vaak een paar zogeheten emotiekaartjes uit. Op elk kaartje staat één emotie of stemming, bijvoorbeeld blij, bang, kwetsbaar of gepassioneerd. Vervolgens gaan we muziek spelen die daar bij hoort, improviseren dus. Mijn ervaring is dat mensen met autisme emoties niet altijd goed kunnen herkennen of verwerken door erover te praten. Muziek – het spélen van een emotie – kan ze daarbij enorm helpen.

3. Swingen

Om de houterigheid uit onze motoriek te halen gaan we samen swingen; daardoor komen we beter in ons vel te zitten. Tijdens het symposium zullen we dit doen met het Latin-nummer Chan Chan van Francesco Repilado Muñoz.

4. Tot rust komen

Dankzij muziek kan je ook tot rust komen, je veilig voelen. Om dit te illustreren spelen we de sonate voor cello en piano deel III largo van Frederic Chopin.’

Kijk hier voor de website van Robijn Tilanus. Tilanus is auteur van het boek Klankduiken. Moeiteloos musiceren voor iedereen in dertig seconden per dag

Naast de hierboven genoemde muziekstukken zal het Van ijzerlooij-ensemble ook het Dumky Trio deel IV spelen van Antonin Dvorák en het Wiegenlied van Johannes Brahms.

Symposium uitgesteld

Vanwege de maatregelen tegen het Corona-virus, wordt het symposium van 28 maart uitgesteld (waarschijnlijk naar een datum begin september). Heb je al een kaartje gekocht? Zodra we een nieuwe datum hebben vastgesteld, ontvang je een e-mail! Nog geen kaartje voor NAR-symposium ‘Muziek als positieve prikkel’? Bestel het hier!

 

Door onze redacteur Julie Wevers