030-2299800
Blog van Els van Veen, huisarts

Allemaal informatie

  Els van Veen Opinie okt17
 

Els van Veen (Amsterdam, 1970) is
huisarts. 
Zij kreeg in 2014 de diagnose
autisme (ASS). Omdat zij niets kon vinden
over artsen met autisme, bouwde zij in
2016 de website www.artsenmetautisme.nl

Op een mooie zomerdag fiets ik met mijn man naar het buitenbad. De wind waait door mijn haar en de zon schijnt op mijn huid. Ik geniet van het moment. Mijn man vertelt intussen over een droom die hij de afgelopen nacht had.
Hij was opeens arts en moest dienst doen. Hé, denk ik, dat is raar. Want ik ben de arts van ons tweeën. Hoe komt hij aan die droom? Dan dwalen mijn gedachten af - de stem van mijn man wordt een prettig achtergrondgeluid. Ik heb dat pas in de gaten als hij plotseling zegt: ‘Luister je nog wel?’ Mijn man blijkt allang uitverteld over zijn droom en heeft het inmiddels over een heel ander onderwerp. Wat is hij nu weer aan het vertellen? Waarom moet hij altijd zoveel praten?

Mijn man ziet mijn gezicht en schiet in de lach. ‘Geeft niet’ zegt hij.

We zijn inmiddels bij het zwembad. Tijdens het zwemmen denk ik na over wat er zojuist gebeurde. Dit is niet de eerste keer dat iemand denkt dat hij een gesprek met me voert terwijl ik in werkelijkheid allang uit het gesprek ben verdwenen. Hoe komt dat toch? Ik probeer echt goed naar anderen te luisteren, desondanks gebeurt dit elke keer opnieuw. Ik denk dat het komt door mijn trage ‘informatie-verwerking’ - dankzij mijn autisme-diagnose heb ik hier inzicht in gekregen. Maar hoe dit in zijn werk gaat? Ik heb geen idee. Wel weet ik dat het lastig is - de ander kan mijn afdwalen namelijk makkelijk opvatten als belediging. Gelukkig is mijn man niet snel beledigd.

Als mijn man mij iets vertelt krijg ik veel meer informatie binnen dan alleen zijn woorden. Net waren er daarnaast bijvoorbeeld ook nog de wind door mijn haren en de zon op mijn huid. En mijn eigen gedachten zijn óók ‘informatie’. Eigenlijk ben ik heel graag stil vanbinnen. Vaak zelfs liefst helemaal zonder gedachten en ook zonder dat ik moet luisteren naar iemand anders.

Maar dat kan mijn man niet aan mij zien. En ik kan niet aan hem zien waar hij heen wil met zijn verhaal. Hij wilde helemaal nergens heen, zo bleek achteraf. Hij vond de droom ‘gewoon leuk’ om te vertellen. Verder niks. Zo kent een gesprek allerlei onvoorziene scenario’s.

Op de terugweg laat ik mijn man weten wat ik heb bedacht. Ik vertel dat ik niet kan weten waar hij heen wil met een verhaal over een droom. En dat ik ook niet door had dat hij daarna iets met mij wilde overleggen over onze vakantie. ’Misschien is het handig als je voortaan vooraf aangeeft wat je precies van mij verwacht’, zeg ik. ‘Dan kan ik me daarop instellen’. Mijn man vindt dat wel een goed idee.

Even fietsen we zwijgend naast elkaar, ieder met zijn eigen gedachten. Of, in mijn geval, helemaal zonder gedachten. Dan begint mijn man weer te praten. ‘Ik wil even je aandacht voor de treinreis van onze vakantie’ zegt hij. Kijk, dit is duidelijk, nu heeft hij mijn volle aandacht. Omdat ik nu weet waar hij heen wil met zijn gesprek. Nu ben ik degene die in de lach schiet. Humor is het cement van onze relatie.


Els van Veen

Om de website goed te laten functioneren en te verbeteren gebruiken wij cookies. Als u de website verder gebruikt dan gaat u hiermee akkoord. Zie onze privacyverklaring, die ook geldt als u lid wordt of zich aanmeldt voor nieuwsbrieven.